Ur. 16 lipca 1957 w Aleksandrowie Łódzkim
Pozycja: napastnik, lewy pomocnik Kluby: Włókniarz Aleksandrów Lódzki (1967-73), Widzew Łódź (1973-77; 1979-86), Legia Warszawa (1977-79), Eintracht Frankfurt (Niemcy, 1986-88), Feyenoord Rotterdam (1988-90), FC Utrecht (1990-96)
W reprezentacji wystąpił w 60 meczach, strzelając 13 bramek.
Włodzimierz Smolarek to jeden z najlepszych polskich napastników lat osiemdziesiątych. Karierę zaczynał we Włókniarzu, klubie ze swojego rodzinnego miasta – Aleksandrowa Łódzkiego. Długo tam nie pograł, gdyż młodego Smolarka sprowadził największy klub regionu – Widzew Łódź. W jego barwach Smolarek wystąpił w 181 meczach ligowych, zdobywając w nich 61 bramek. Przygoda Smolarka z Widzewem podzielona była na dwa okresy – 1973-77 oraz 1979-86, gdyż w międzyczasie musiał odbyć służbę wojskową w warszawskiej Legii. Najbardziej owocny w sukcesy był właśnie ten drugi okres w Łodzi. W 1981 został wybrany najlepszym polskim piłkarzem. W 1981 i 1982 wywalczył wraz z kolegami tytuł mistrza Polski. W 1983 roku łódzki klub dotarł aż do półfinału Pucharu Europy, ulegając dopiero Juventusowi Turyn.
Smolarek ceniony był przede wszystkim za świetną technikę, szybkość, walecznośc, wytrzymałość, umiejętność zastawienia piłki. Szczególnie wyróżniał się tą ostatnią cechą. Potrafił, gdy jego drużyna broniła korzystnego wyniku, podbiec do narożnika boiska i utrzymywać tam piłkę bez straty przez długi czas. Zdarzyło się to np. w 1982 roku podczas meczu z ZSSR, kiedy Polacy bronili bezbramkowego remisu, dającego awans do półfinału Mistrzostw Świata. Włodzimierz Smolarek wystąpił dwukrotnie na Mistrzostwach Świata. W 1982 roku zajął wraz z kolegami III miejsce. Cztery lata później był jedynym zdobywcą braki dla Polski, która nie wyszła z grupy. Obecnie Smolarek pracuje w Holandii, w Feyenoordzie Rotterdam, jako trener druzyn młodzieżowych. Ostatnio zgłosił swój akces na stanowisko trenera młodzieżowej reprezentacji Polski.
